السلام علیک یا ثارالله وبن ثاره و الوتر الموتور

سلام بر تو ای خون خدا، و ای فرزند خون خدا، ای تنها مانده‌یی که هنوز انتقام خونت بازپس ناگرفته است، سلام بر تو ای سرور شهیدان، ای چراغ هدایت و ای سفینه نجات.

ای که خون پاکت برای همیشه راهنما پیشتازان رهایی انسان، باقی خواهد ماند.

درود خدا بر تو باد و بر همه روانهای پاک و پاکیزه‌یی که در آستان تو فرود آمدند.
سلام بر محرم حسینی، بزرگترین حماسه تاریخ بشری؛ سلام بر پیشوا و مقتدای تاریخی ظلم ستيزان، حسین‌بن علی علیه‌السلام؛ سلام بر ماه خیزش علیه ستم و بر قهرمانان شهید محرم که درس جاودانی برخاستن، و نه گفتن به زور و تحمیل را به تاریخ آموختند.

نمي داني چقدر تنها هستم.اين تنهايي مرا اذيت مي كند.ميخواهم امشب با تو چند كلمه صحبت بكنم

چون وقتي كه به تو كاغذ مينويسم، مثل اين است كه با تو حرف ميزنم.

اگر در اين كاغذ "تو" مينويسم مرا ببخش. اگر ميدانستي درد روحي من تا چه اندازه بزرگ

است.

روزها چقدر دراز است

عقربه ساعت آنقدر آهسته و كند حركت مي كند كه نميدانم چه بكنم

آيا زمان بنظر تو اينقدر طولاني است

شايد در آنجا دوستي براي گذراندن لحظات پيدا كرده باشي

اگر چه من مطمئنم كه هميشه به تنهايي عادت و علاقه داري

همان طوري كه در نزد من بودي

در آن اطاق محقر كه هر دقيقه جلوي چشمان من است

حالا يك نفر كه ميتوان غريب تر از هر كسي برايم باشد آنرا كرايه است

ولي من پشت شيشه هايم را پارچه كلفتي كشيدم تا بيرون را نبينم

چون كسي را كه دوست داشتم آنجا نيست

همان طوريكه از قديم ميگويند:

پرنده اي كه به ديار ديگر رفت بر نميگردد...

 اگر دو نفر از هم خوششون بياد ولي نتونند به هم ابراز علاقه كنند

 خيلي بده فقط هم ديگرو دوست دارنداز ته دل، ولي غرور بيجا نميزاره كه اين دو وانمود كنند

و اين سكوت و غرور بيجا اين دو رو از هم دور ميكنه.

آغاز سخن چندي قبل بود كه با عاشقي همراه شدم و او زبان به حكايت گشود و از غربت شمع

گفت و از خلوت و تنها بودنش.

از قطرات اشك به دامن چكيده اش وازسوز دل وشعله سينه اش و از پروانه هاي گرداگرد او

سخنها گفت و از خاكستر عاشقاني كه در آرزوي رخ معشوق خود سوخته اند قصه ها خواند.

از خفاشان ناله ها داشت كه به ستيز شمع ميروند و جان پروانگان عاشق را مي گيرند.

و از پرندگان وحشي شكوه ها كرد كه با گلستان چها ميكنند و بر زيبا گل عشق و محبت چه

دشمنيها روا ميدارند و نواي بلبلان را با فرياد زشتشان درهم ميشكنند و با سياهي قلبشان پرده

بر رخ گل ميكشند، تا شايد كبوتران عاشق ترانه ها از ياد ببرند و بلبلان شور و نوا را  و... .